•
|
•
|
|
|
Cradle tot cradle: de renaissance van de reïncarnatie
In het bedrijfsleven en duurzaamheidsland is een nieuwe stroming sterk in opkomst. Cradle to cradle; het concept van architect McDonough en biochemicus Braungart met de simpele slogan afval = voedsel, vindt ingang in het bedrijfsleven en de overheid en inspireert ondernemers en mensen om de dingen eindelijk eens gewoon goed te doen in plaats van minder slecht. Dat we niet moeten recyclen maar upcyclen, een idee dat toch wel veel op de evolutiespiraal lijkt.
Tot op heden werden en worden producten vooral ontworpen met feitelijk alleen hun gebruiksdoel in het achterhoofd. De fase daarna, als het product in de afvalfase komt, het gestorven is, werd en wordt vaak nauwelijks meegewogen in ontwerpoverwegingen. Het afval wordt aan de consument gelaten en er moet een heel systeem worden opgezet om ons van al deze afvalstoffen af te helpen. En dat is zelfs maar schone schijn. Na de dood van het product blijven we vaak zitten met onbruikbaar materiaal, ongeschikt voor de natuurlijke kringlopen omdat het te giftig is. Ongeschikt voor hergebruik omdat het te veel vermengd is. In het ontwerp is geen rekening gehouden met deze fase. De rekening krijgen we nu langzaam aan gepresenteerd in de vorm van milieuvervuiling en slinkende voorraden grondstoffen.
Het huidige ontwerpsysteem lijkt daarmee tevens een afspiegeling van ons innerlijk. Onze levensvisie, ons “levensontwerp” gaat feitelijk ook alleen uit van de “gebruiksfase” van het leven. Het leven voordat het in het “afvalstadium” terechtkomt. Wij gaan er vanuit dat we zo veel mogelijk moeten bereiken en doen in dit leven. Er is immers in onze optiek geen ander leven na de dood, behalve misschien een hemel of een hel, maar daar twijfelen we wel aan omdat we het niet kunnen bewijzen met onze rationele wetenschap. We maken ons dus vooral druk om alles in ons leven, en veel minder na ons leven omdat dat er misschien niet eens is. De gevolgen voor onze geest zijn vergelijkbaar met die in het milieu. Onze gedachtes zijn vergiftigd met ideeën van tekorten en hebzucht. Onze geestelijke rijkdom is gedaald tot een bedenkelijk niveau waarbij we zelfs ons eigen voortbestaan in gevaar brengen. En dat zien we dus ook bij het huidige systeem van productontwerp. Het is dus cradle to grave: het paradigma van 1 leven waarna de balans wordt opgemaakt. What’s it gonna be boy; heaven or hell, well….let me sleep on it.
Inmiddels is er echter ook meer aandacht gekomen voor het idee van reïncarnatie. Onder andere het goed verkochte boek van cardioloog Pim van Lommel eindeloos bewustzijn over bijna doodervaringen geeft een kijkje over de grens van de dood. Het boek laat zeker ruimte voor het reïncarnatieprincipe en is voor een deel van de rationeel wetenschappelijke wereld een steen des aanstoots. Van Lommel geeft echter wel blijk van durf door de grenzen van de wetenschap ter discussie te stellen. Hij stelt zich, mijns inziens terecht, op het standpunt dat de wetenschap zich open moet blijven stellen voor nieuwe inzichten, ook al wijken die radicaal af van de gevestigde ideeën. Anders is de wetenschap meer bezig met het in stand houden van een ideeënwereld waarin alles, kost wat kost, passend gemaakt moet worden, hoe gekunsteld en ingewikkeld de oplossing dan ook is. Door niet open te staan voor een alternatief, dat door zijn principiële eenvoud een goed model kan bieden voor bepaalde verschijnselen, sluit de wetenschap zich af voor de ervaren realiteit. Doordat de symboliek niet begrepen wordt, wordt het als “onzin” afgedaan.
Het lijkt er echter op dat nu in de materiële wereld het reïncarnatie-idee weer langzaam ingang begint te vinden. Cradle to cradle geeft zicht op een gezondere wereld, in voorspoed en in balans met de kringlopen op deze aarde. Als dit idee nu onze geesten ook beïnvloedt en we ook voor onze ziel een kringloop durven aanvaarden, dan zou dat tot nog meer welzijn op deze wereld kunnen leiden. Het zou ons “levensontwerp” totaal veranderen. Het zou ons leven ook veranderen. Zo binnen, zo buiten.
Dag Hammerskjöld zei ooit al: de wijze waarop we tegen de dood aankijken bepaald onze houding in het leven. Dat zijn wijze woorden. Het is waarschijnlijk geen toeval dat van Lommel juist nu met zijn boek komt en dat dit tot zoveel impact leidt. Ook de bedenkers van Cradle to cradle hebben in de door hun opgestelde Hannover principles het spirituele element in de mens erkend. De tijd is er rijp voor. Ons bewustzijn lijkt toe te zijn aan de volgende stap. De acceptatie dat de dood geen dood is maar een volgende stap in de spiraal van het leven.
Cradle tot cradle: de renaissance van de reïncarnatie |
|
modified: 15-03-2009 |
